Αράχωβα Πανσιοναραχωβα ξενωνες - αραχωβα διαμονη - αραχωβα δωματια - αραχωβα ξενοδοχεια - αραχωβα ενοικιαζομενα δωματια - ΑΡΑΧΩΒΑ ΞΕΝΩΝΕΣ - ΑΡΑΧΩΒΑ ΔΙΑΜΟΝΗ - ΑΡΑΧΩΒΑ ΔΩΜΑΤΙΑ - αραχωβα ξενωνεσ - αράχωβα ξενώνεσ - αράχωβα διαμονή - αράχωβα δωμάτια - αραχωβα ξενωνας - ΑΡΑΧΩΒΑ ΞΕΝΩΝΑΣ - ΑΡΑΧΩΒΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ - ΑΡΑΧΩΒΑ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΑ

διαμονή στην Αράχωβα – ξενώνας
arachova-pasha-1
0 comments

Πάσχα στην Αράχωβα

Το παρακάτω κείμενο για το Πάσχα στην Αράχωβα δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ακρόπολις, στις 08 Απριλίου 1934. Αποτελεί ένα ταξιδιωτικό κείμενο – διήγημα για το Πάσχα στην ύπαιθρο της Ρούμελης, και συγκεκριμένα για την Αράχωβα του Παρνασσού, από τον Δημήτρη Χατζόπουλο, γνωστό με το ψευδώνυμο Μποέμ. Το κείμενο αποδόθηκε από τις εικόνες δημοσιεύματος στο blog «Ιστορικά του Παρνασσού», του συλλέκτη Λουκά Παπαλεξανδρή.

Το Πάσχα στον Παρνασσόν: μια εντύπωσις του Μποέμ*

arachova-pasha-1

Το Πάσχα στα ελληνικά χωριά δεν είναι μονάχα ατομική χαρά αλλά κι ομαδική. Μια τέτοια ζωηρή ομαδική πασχαλινή ομορφιά μπορούμε να δούμε εκδηλωτικότερη και στο μεγάλο χωριό του Παρνασσού, την Αράχωβα της Βοιωτίας.

Εκεί έχουν το έθιμο να ψήνουν ομαδικώς τους οβελίες τους κατά συνοικίες. Καθώς είναι χτισμένη η Αράχωβα κατωφερικά στη μεγάλη πλαγιά σύρριζα του φοβερού βραχώδους Πετρίτη του Παρνασσού, τα κλιμακωτά σπίτια της φαίνονται σαν να είναι δεμένα με τους ψηλούς τοίχους των κήπων σε ένα τεράστιο πυκνό όγκο. Αλλά διακρίνονται τα όρια μεταξυ τους.

Μέσα στους ορεινούς εκείνους όγκους είναι ορεινότεροι οι κατοικούντες στο πάνω μέρος της πλαγιάς, αυτοί που με λίγα λεβέντικα πηδήματα βρίσκονται επάνω στο Λιβάδι τους, στη θερινή δουλειά και ζωή του μεγάλου οροπεδίου του Παρνασσού με το ελατοδάσος και τις κρύες πηγές του. Οι Αραχωβίτες αυτή την εποχή σπέρνουν τα χωράφια τους εκεί απάνω με σπόρο διμηνιού. Έως τα τέλη Μαίου ακόμα σπέρνουν σιτάρι και μετά από δύο μήνες το θερίζουν. Εκεί παράγονται και τα βραστερά ρεβύθια τους και οι περίφημες νόστιμες φακές τους.

Οι κατωαραχωβίτες χαρακτηρίζουνται από τους ψηλότερους «καμπήσιοι», αφού στην περιοχή τους θάλλουν τα ελαιόδεντρα και τα περίφημα αμπέλια του τόπου.

Κατά συνοικίες λοιπόν ψήνονται τα αρνιά των Αραχωβιτών το Πάσχα σε ομαδική παράταξη. Κάθε συνοικία έχει και τον «λάκκο» της, στον οποίον γυρίζονται όλο το πρωί του Πάσχα πενήντα – εξήντα οβελίες μαζί. Από τα γραφικότερα πασχαλινά έθιμα που μπορεί να δει κανείς στην ΕλλάδαΗ μεγάλη πυρά ανάβεται με κοινη συνεισφορά καυσόξυλων. Κάθε νοικοκύρης έχει την πασχαλινή του αυτοτέλεια μέσα στο ομαδικά εκείνο ψήσιμο των οβελίων.

arachova-pasha-lakkos

Το έθιμο της πασχαλινης συναδελφώσεως διατηρείται από τα παλαιότερα χριστιανικά χρόνια. Αφού ο Χριστός ανέστη για όλους, κοινός πρέπει να είναι κι ο εορτασμός της αναστάσεώς του. Οι πρωινές ώρες του Πάσχα με το ομαδικό αυτό γύρισμα των σουβλών ελιναι κοινοτική ευφροσύνη.

Και φυσικά έχει αναπτυχθεί άμιλλα ζωηρή: ποιος θα έχει το καλύτερο πασχαλινό αρνί, ποιος θα το ψήσει περιφημότερα – και σε αυτή τη δεξιοτεχνία η ρουμελιότικη ικανότητα είναι απαράμιλλη. Με το δίκιο τους καυχόνται οι Αραχωβίτες για την ασυναγώνιστη αυτή επιτυχία τους.

Το εύχυμο χορτάρι του Παρνασσού, τα δροσερά νερά του, ο ζωογόνος αέρας του, αυτή η «σπαργώσα Πέτρα», όπως την έψαλε ο Σοφοκλής, τρέφουν τα νοστιμότερα αρνιά της Ελλάδος. Οι Αραχωβίτες έπρεπε να φανούν αντάξιοι της κτηνοτροφικής αυτής αρετής και φάνηκαν από τα παλαιότερα χρόνια, κι εξακολουθούν να φαίνονται.

Ευγεστότερο οβελία δεν θα έφαγε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης μετά τη λαμπρή του νίκη κατά των Τούρκων στην Αράχωβα, όπου πολιορκήθηκαν από τους γενναίους ρουμελιώτες και από τον βοηθό τους Παρνασσό, ο οποίος τους έσφιξε ασφυκτικά με τη βαριά χιονοβολή του.

Χαρμόσυνες και δροσερές περνούν οι πρωινές ωρες στο ομαδικό αυτό ψήσιμο των οβελίων.

Πολλοί ξενιτεμένοι Αραχωβίτες πηγαίνουν στο χωριό τους ιδιαιτέρως για τη μεγάλη αυτή πασχαλινή γιορτή. Οικογένειες χαίρονται, ευχώνται, τσουγκρίζουν τα ποτήρια με το ρουμπινένιιο γλυκό κρασί του τόπου.

Ωραίες λυγερές κοπέλες με το φλογερά μαύρα μάτια, λεβέντες με κυπαρισσένια ατσαλένια κορμοστασιά, είναι τα λαμπρότερα φαινόμενα της εορταστικής συναθροίσεως.

Υπάρχει μια ανώτερη ακόμα τέχνη από την ψηστική εκεί απάνω, που είναι ο φοβερότερος εχθρός των κρασοβαρελιών: ή τέχνη του πασχαλινού κοκορετσιού. Το κοκορέτσι είναι η εισαγωγή του πασχαλινού γλεντιού και τρώγεται με κοινή διανομή. Επάνω οι κακκινόφαιοι βράχοι του Παρνασσού θωπεύονται από τους ανερχόμενους πυκνούς καπνούς των πυρών. Οι θεοί του, οι οποίοι ως συμβολική ομορφιά δεν χάθηκαν ακόμα στο μέγα κι υπερήφανο δάσος, θα ευφραίνονται μια φορά ακόμα, όπως και στους περασμένους χρόνους από την ανυψούμενη κνίσαν στα ύψη τους.

Το Αραχωβίτικο σπίτι, ένα από τα καλύτερα στολισμένα ελληνικά σπίτια, χάρη στη φημισμένη τοπική ταπητουργία του τόπου, δείχνει πανηγυρικότερο στον πασχαλινό διάκοσμό του. Τα χαλιά με τα αδρά ζωηρά χρώματα και τα απλά μοτίβα το στρώνουν πλούσια. Στους καναπέδες απλώνονται οι καλύτερες μπατανίες και στα αναπαυτικά μάλλονα προσκέφαλα διπλοκάθονται οι πανηγυριστές μπροστά στο πασχαλινό σοφρά με το δαντελένιο τραπεζομάντηλο.

Όσο κι αν ανέβηκε ο νεότερος πολιτισμός εκεί απάνω, χωριό και σπίτια διατηρούν πάντα τον τοπικό χαρακτήρα τους, τον αναλλοίωτο ελληνικό διάκοσμό τους, όπως διατηρείται ακόμα στην ανδρική μέση η σφιγμένη πολύπτυχη λευκή φουστανέλλα. Τη γραφικότητα των τοπικών στολών των Αραχωβιτισσών θα δούμε και στον ομαδικό χορό των πασχαλινών ημερών στην επάνω πλατεία του χωριού, κάτω από την κρήνη Πλυκόβρυση, μπροστά στην οποία έχει φορέσει τώρα την κατακαίνουργια πράσινη στολή του ο πανύψηλος, πολύκλαδος γέροπλάτανος.

Χοροί ελληνικοί ελίσσονται και τραγούδια της αγνής ρουμελιώτισσας Μούσσας αντηχούν στην ομαδική εκείνη όρχηση. Ολόκληρο το χωριό συναθροίζεται στο πανηγυρικό χοροστάσι. Εκεί, η επίδειξη της λεβεντιάς, της λυνηρότητας, της αθάνατης ορεινής ομορφιάς, του πολύτιμου κεντητού γυναικείου ενδύματος παρέχουν τις δροσερότατες εαρινές εικόνες του γνήσιου ελληνικού Πάσχα.

Αθηναϊκά αυτοκίνητα με ομίλους φτάνουν πολλά το Πάσχα στην Αράχωβα για τις βουνίσιες χαρές της. Οι εκδρομείς περνούν από τον νεκρό ελληνικό κόσμο των Δελφών, ένα αισθητικό δράμα μοναδικό βέβαια, αλλά επάνω στην Αράχωβα νιώθουν την ομορφιά μιας ελληνικής παράδοσης, που συνεχίζει το αισθητικό της όραμα ζωντανό και έντονο κάτω από τους αγέρωχους βράχους του Παρνασσού, αθάνατο κι αγέραστο.

Μποέμ


Ο Δημήτριος (Μήτσος) Χατζόπουλος (Αγρίνιο 1872 – Σέρρες 1936), ήταν γνωστός και με το ψευδώνυμο «Μποέμ». Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στη Γερμανία, αλλά ως πνεύμα ανήσυχο ασχολήθηκε και με την δημοσιογραφία και την λογοτεχνία. Οι «Ντόπιες ζωγραφιές» του αποτελούνται από είκοσι ενδιαφέροντα και ευκολοδιάβαστα ηθογραφικά διηγήματα με θέματα παρμένα από την ελληνική ζωή, για την ακρίβεια από την ύπαιθρο της Ρούμελης του 19ου αιώνα. Παρουσιάζεται, στη δημοτική γλώσσα, η καθημερινότητα και τα συναισθήματα των απλών ανθρώπων. Εικονογραφείται, παράλληλα, η μοναδική φύση που δρουν οι ήρωες των διηγημάτων με τρόπο που σε έλκει να την περιηγηθείς. Κορυφαία θεωρούνται τα άρθρα του στην εφημερίδα «Άστυ» για τα ανθυγιεινά επαγγέλματα και τις άθλιες συνθήκες εργασίας των εργατών. Δημοτικιστής, όχι ακραίος,για αυτό δεν τα «πήγαινε» καλά με τον Ψυχάρη. Συνεκδότης στο περιοδικό «Διόνυσος», που κυκλοφόρησε για να χτυπήσει την προγονοπληξία και τη στείρα μίμηση των Γάλλων λογοτεχνών.


Πάσχα στην Αράχωβα το 1961 και 1965 – VIDEO


arachova-pasha-1

arachova-pasha-2

arachova-pasha-3

arachova-pasha-4

arachova-pasha-5

arachova-pasha-6

arachova-pasha-7

arachova-pasha-8

arachova-pasha-9

arachova-pasha-10

Δημοφιλή

Leave A Comment